استرالیای غربی پیمانکاران CEL‑East را برای 2.3 گیگاوات خورشیدی انتخاب کرد

شرکت کانکورد نیو انرژی (Concord New Energy – CNE)، توسعه‌دهنده، مالک و بهره‌بردار مستقر در سنگاپور (Singapore) که در حوزه انرژی تجدیدپذیر تخصص دارد، یک معامله تامین مالی 400 میلیون دلاری را برای تامین مالی دارایی‌های انرژی پاک و زیرساخت‌های دیجیتال خود در ایالات متحده (United States) نهایی کرده است.

این ساختار تامین مالی شامل 310 میلیون دلار تسهیلات بدهی و اعتبارات اسنادی است که با 90 میلیون دلار سهام ممتازه تکمیل می‌شود و به‌طور ویژه به یک نیروگاه خورشیدی و ذخیره‌سازی در تگزاس (Texas) اختصاص یافته است.

این منابع مالی برای پروژه چیسمه (Project Chisme) به کار گرفته می‌شود که شامل 215 مگاوات ظرفیت خورشیدی به همراه یک سامانهٔ ذخیره‌سازی انرژی باتری (BESS) با توان 147 مگاوات و ظرفیت انرژی 358 مگاوات‌ساعت است. این معامله، نخستین تامین مالی پروژه در مقیاس نیروگاهی شرکت کانکورد در ایالات متحده محسوب می‌شود.

مایک لو (Mike Luo)، معاون شرکت کانکورد نیو انرژی، اظهار داشت: «نهایی کردن تامین مالی 400 میلیون دلاری، یک گام تحول‌آفرین بزرگ برای CNE به شمار می‌رود زیرا جای پای خود را در ایالات متحده تثبیت می‌کنیم. ما شاهد افزایش سریع تقاضای برق در سراسر جهان هستیم که ناشی از بارهای صنعتی نوظهور، بخش‌های تولیدی و شرکت‌های هوش مصنوعی (AI) است. ما همچنان متعهد به توسعه و به‌کارگیری زیرساخت‌های برق لازم برای پاسخگویی پایدار به این تقاضا هستیم.»

بانک فرست سیتيزنز (First Citizens Bank)، گلدمن ساکس آلترناتیو (Goldman Sachs Alternatives) و اسوشیتد بنک (Associated Bank) نقش اصلی را در تامین مالی 310 میلیون دلاری بدهی و اعتبار اسنادی بر عهده داشتند، در حالی که گلدمن ساکس آلترناتیو بخش 90 میلیون دلاری سهام ممتازه را تامین کرد.

این شرکت اعلام کرد که این تزریق سرمایه، راهبرد توسعه گسترده‌تر آن را در ایالات متحده با تمرکز بر هر دو بخش انرژی پاک و زیرساخت‌های دیجیتال تقویت خواهد کرد.

در سطح جهانی، کانکورد نیو انرژی دارای بیش از 5 گیگاوات ظرفیت نصب‌شده است و دامنه عملیاتی آن بخش‌های خورشیدی، ذخیره‌سازی انرژی، بادی و زیرساخت‌های دیجیتال را پوشش می‌دهد. این شرکت حضور خود را در سراسر اروپا، آسیا و آمریکای شمالی گسترش داده است.

در ایالات متحده، این شرکت سه قرارداد خرید برق (PPA) 15 ساله با غول خودروی برقی (EV) شرکت تسلا (Tesla) امضا کرده است که 469 مگاوات AC از ظرفیت خورشیدی آمریکا را پوشش می‌دهد و پیش‌بینی می‌شود پس از در مدار قرار گرفتن، سالانه 1200 گیگاوات‌ساعت برق تولید کند.

این سبد پروژه‌ها همچنین شامل یک پروژه خورشیدی 172 مگاوات AC همراه با 432 مگاوات‌ساعت ذخیره‌سازی انرژی است که تحت یک پیمان EPC (EPC) به ارزش 156 میلیون دلار واگذار شده است. علاوه بر این، شامل یک پروژه خورشیدی مجزای 147 مگاوات AC با 361 مگاوات‌ساعت ذخیره‌سازی است که از طریق شرکت تابعه آن، نوبول انرژی (NoBull Energy) مدیریت می‌شود و انتظار می‌رود ساخت آن تا حدود ژوئیه 2027 تکمیل شود.

شرکت CNE دارای خط لوله توسعه‌ای بیش از 4 گیگاوات در ایالات متحده است و انتظار می‌رود اولین خروجی برق از پروژه‌های مورد حمایت تسلا در نیمه اول سال 2027 انجام شود.

دولت استرالیای غربی (Western Australia) شرکت‌های آکسیونا (Acciona)، ژنوس‌پلاس (GenusPlus) و یو‌جی‌ال اینجینیرینگ (UGL Engineering) را برای اجرای فاز 1 پروژه انتقال لینک انرژی پاک – شرق (Clean Energy Link – East – CEL-East) در این ایالت انتخاب کرده است.

این پروژه برای اتصال تولید برق بادی و خورشیدی جدید در شرق کولی (Collie) به شبکهٔ برق سراسری این ایالت طراحی شده است.

دولت ایالتی هنگام اعلام این قراردادها در 14 اکتبر گفت انتظار می‌رود پس از تکمیل پروژه، حدود 2.3 گیگاوات ظرفیت تولید انرژی تجدیدپذیر آزاد شود.

آکسیونا ارزش فاز 1 را 655 میلیون دلار استرالیا (AU$) (455 میلیون دلار آمریکا) برآورد کرد، در حالی که UGL اعلام نمود انتظار می‌رود سهم آن از این کار حدود 478 میلیون دلار استرالیا درآمد ایجاد کند.

پروژه CEL-East باعث توسعه سامانهٔ بین‌پیوستهٔ جنوب‌غرب (SWIS) خواهد شد که بزرگ‌ترین شبکه برق استرالیای غربی است. این شبکه به پرت (Perth) و بخش عمده‌ای از جنوب غربی ایالت خدمات‌رسانی می‌کند. بهره‌برداری از این شبکه توسط شرکت دولتی وسترن پاور انجام می‌شود که رهبری پروژه را نیز بر عهده دارد.

پروژه CEL-East پس از لینک انرژی پاک – شمال (Clean Energy Link – North) اجرا می‌شود که بخشی از سرمایه‌گذاری 1.6 میلیارد دلاری استرالیا در بخش انتقال برق است. هر سه پیمانکار در آن پروژه نیز مشغول به کار هستند.

فاز 1 شامل یک پست (ترمینال) جدید 330 کیلوولت (kV) در کوردرینگ (Cordering)، در جنوب دارکان (Darkan) و حدود 200 کیلومتری جنوب پرت، و همچنین توسعهٔ پست‌های موجود شاتس (Shotts) و موجا (Muja) در نزدیکی کولی است. این فاز همچنین شامل 38 کیلومتر خط انتقال جدید 330 کیلوولت بین شاتس و کوردرینگ و 54 کیلومتر بین موجا و کوردرینگ می‌شود.

احداث پست جدید کوردرینگ به آکسیونا واگذار شده است. این گروه زیرساختی اسپانیایی از سال 2002 در استرالیا فعالیت دارد و در حال حاضر مشغول کابل‌کشی برای پروژه CEL-North در منطقه پرت است. این پست در ابتدا با شش بی (bay) و امکان توسعه در آینده راه‌اندازی خواهد شد.

پیتر ریگان (Peter Regan)، مدیرعامل شرکت آکسیونا اینفراستراکچر استرالیا و نیوزیلند (Acciona Infrastructure Australia and New Zealand)، گفت: «پروژه لینک انرژی پاک – شرق بر پایه‌ی شتاب ایجادشده توسط لینک انرژی پاک – شمال پیش می‌رود.»

شرکت UGL سه پکیج پیمانکاری را در اختیار دارد: توسعهٔ پست شاتس، فعالیت‌های آماده‌سازی سایت در اطراف پست موجا، و خطوط جدیدی که این سه پست را به هم متصل می‌کنند و چهار مدار انتقال جدید اضافه خواهند کرد.

این کسب‌وکار مهندسی مستقر در سیدنی، که بخشی از گروه سی‌آی‌ام‌آی‌سی (CIMIC Group) است، اعلام کرد انتظار می‌رود عملیات اجرایی از این ماه آغاز شود.

پیمانکار سوم شرکت ژنوس‌پلاس است. این شرکت مهندسی و ساخت‌وساز در استرالیای غربی که سهام آن در بورس اوراق بهادار استرالیا (ASX) عرضه شده است، در ژانویه 2025 برنده قراردادی به ارزش حدود 270 میلیون دلار استرالیا در پروژه CEL-North شد.

این شرکت اکنون به بورس اعلام کرده است که ارتقای یک پست 330 کیلوولت موجود برای CEL-East را طراحی و احداث خواهد کرد که تکمیل آن برای اوایل سال 2029 برنامه‌ریزی شده است. این قرارداد هم‌زمان با اعطای قراردادهای دیگری از سوی وسترن پاور و فورتیسکیو (Fortescue) به ارزش حدود 255 میلیون دلار استرالیا اعلام شد.

دولت انتظار دارد این پروژه در ابتدا 300 شغل ایجاد کند که این میزان در اوج مراحل ساخت به 600 شغل خواهد رسید.

امبر-جید سندرسون (Amber-Jade Sanderson)، وزیر انرژی و دی‌کربونیزاسیون استرالیای غربی، گفت این پروژه «انرژی مقرون‌به‌صرفه‌تری را برای خانوارهای استرالیای غربی تامین کرده و هم‌زمان از مشاغل محلی حمایت می‌کند.»

گشودن مسیر جنوب غربی به روی انرژی بادی و خورشیدی

پروژه CEL-East پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر را در مناطق جنوب غربی و ویت‌بِلت (Wheatbelt) هدف قرار داده است، جایی که وسترن پاور قبلاً زمین تأمینشده برای پست دارکان را در اختیار گرفته است.

به گفته وسترن پاور، انتظار می‌رود تنها فاز 1 حدود 1.6 گیگاوات به ظرفیت تولید انرژی تجدیدپذیر اضافه کند و برنامه‌ریزی فازهای بعدی شامل احداث پست‌هایی در نزدیکی دارکان و در شایر اف ویلیامز (Shire of Williams) است.

در شمال شبکهٔ برق، عملیات اجرایی CEL-North در ژوئیه آغاز شد، با این هدف که گلوگاه انتقالی را که توان فرستاده‌شده از منطقه غنی از خورشید مید وست (Mid West) به شبکه SWIS را محدود می‌کند، برطرف سازد.

وسترن پاور انتظار دارد ساخت‌وساز تا پایان سال 2029 تمام شود و پروژه تا سال 2030 در مدار قرار گیرد. این زمان‌بندی با برنامه خارج‌شدن از مدار نیروگاه‌های زغال‌سنگی ایالت هماهنگ است که چند واحد از آن‌ها در کولی قرار دارند.

راجر کوک (Roger Cook)، نخست‌وزیر ایالت، گفت که ایالت به پروژه CEL-East وضعیت پروژهٔ اولویت‌دار اعطا کرده و در حال «تسریع اجرای آن» است، با این هدف که «اطمینان حاصل شود شبکهٔ برق ما برای زمانی که تا سال 2030 از نیروگاه‌های زغال‌سنگی دولتی خارج می‌شویم، آماده باشد.»

این شهر هم‌اکنون میزبان سامانه‌های ذخیره‌سازی باتری است، از جمله سامانهٔ ذخیره‌سازی انرژی باتری (BESS) 2000 مگاوات‌ساعتی کولی متعلق به شرکت نئوئن (Neoen) که فاز نخست آن در سال 2024 متصل شد، و همچنین سامانه BESS حدود 2.4 گیگاوات‌ساعتی خود کولی متعلق به سینرژی (Synergy).

جودی هانس (Jodie Hanns)، نماینده حوزه کولی-پرستون در پارلمان، گفت این توسعه باعث می‌شود کولی همچنان در قلب شبکه SWIS باقی بماند.

در ماه آوریل، دولت از یک صندوق سرمایهگذاری 1.4 میلیارد دلاری استرالیا برای انرژی پاک جهت حمایت از پروژه‌هایی از جمله CEL-East خبر داد. دولت اعلام کرد انتظار می‌رود لینک‌های شمال و شرق همراه با هم 3 گیگاوات انرژی تجدیدپذیر و حدود 800 شغل در بخش ساخت‌وساز ایجاد کنند.

یک لینک سوم به نام لینک انرژی پاک – کواینانا (CEL-Kwinana) برای پشتیبانی از 900 مگاوات تقاضای برق جدید در منطقه صنعتی وسترن تراید کوست (Western Trade Coast) در جنوب پرت برنامه‌ریزی شده است.

نکته برای بازار ایران

پیشرفت پروژه‌هایی مانند CEL‑East می‌تواند الگوی مفیدی برای توسعه نیروگاه‌های برق خورشیدی در ایران باشد. تقویت شبکه و سرمایه‌گذاری در پست‌ها و خطوط انتقال، امکان بهره‌برداری از ظرفیت‌های تجدیدپذیر را افزایش می‌دهد.